Muzeum „Kurna Chata Jana Kawuloka" w Istebnej, to jeden z pięciu obiektów w gminie znajdujący się na szlaku Architektury Drewnianej. Powstał w 1863r., a stanowi przykład autentycznego, dawnego góralskiego domu, tzn. drewniana chata, kryta gontem, z dwiema izbami i sienią pośrodku. W jednej z izb znajduje się „kurlawy", czyli dymny piec, z którego dym wydostawał się do jej środka, ponieważ dom nie posiadał komina. W środku okazja do obejrzenia tradycyjnego wystroju wnętrza chaty, sprzętów codziennego użytku, np. żarna, służące do wyrobu mąki, izba sypialna. Jednak główną atrakcję stanowią opowiadania oraz pokaz gry na instrumentach Janka Macoszka, które zostały wykonane niegdyś przez właściciela chaty Jana Kawuloka.

Ośrodek Edukacji Ekologicznej powstał w 1997 w Istebnej w ramach Leśnego Kompleksu Promocyjnego „Lasy Beskidu Śląskiego". W obiekcie można zobaczyć przykładowe, najbardziej charakterystyczne elementy flory i fauny Beskidu Śląskiego w postaci pięknej ekspozycji. Spektaklowi multimedialnemu towarzyszy możliwość wysłuchania „odgłosów natury", dzięki czemu można się tam czuć jak w sercu lasu.

Muzeum Regionalne „Na Grapie" w Jaworzynce, założone w 1993 r. przez Jerzego Ruckiego, mieści się drewnianej chacie, krytej gontem, z piwnicami oraz licznymi pomieszczeniami, których część stanowią pokoje agroturystyczne. Na terenie muzeum znajduje się drewniana kurlawa chałupa z 1920r. z kurnym piecem, ekspozycją ludowego rzemiosła-tkactwem, warsztatem kuźniczym, a przede wszystkim eksponaty ukazujące dorobek dziejowy górali istebniańskich, tzn. Stroje ludowe, sprzęty domowe i rolnicze, naczynia.

Muzeum Koronki powstało w 1962 roku w Koniakowie po śmierci Marii Gwarek, której pamięci poświęcona jest ta placówka. W muzeum można zobaczyć wiele interesujących eksponatów, m.in.: czepce, obszycia chust, kryzy, kołnierzyki, wstawki do bielizny pościelowej, firanki, „ząbki" czyli serwetki na półki, z których każda ma inny wzór i kształt, a wszystko motywowany elementami zaczerpniętymi z przyrody i tradycji. Jedną z bardziej oryginalnych ekspozycji stanowi niedokończona serwetka dla Królowej Brytyjskiej Elżbiety II. Miejsce warte odwiedzenia celem poznania długiej historii koronczarstwa w Koniakowie.

Punkt leżący na mapie najbardziej na wschód odnajdziemy w gminie Bukovec nieopodal miasta Jabłonków. Do najbardziej wysuniętego na wschód punktu prowadzi ścieżka dydaktyczna o długości 500 m. Na trasie ścieżki znajduje się siedem tablic informacyjnych zawierających wiele ciekawostek z historii gminy a także na temat przyrody i sposobu życia miejscowych górali czesko-polsko-słowackiego pogranicza. Trasa prowadzi miłą okolicą wokół rezerwatu przyrody Bukovec - Olecky, na który składają się łąki torfowe z obecnością rzadkich gatunków roślin. Częścią ścieżki dydaktycznej jest parking odstawczy oddalony o 800 m od przejścia granicznego Bukovec/Jasnowice.

Między Łomną Dolną i Łomną Górną na wysokości około 890 m n.p.m. leży rezerwat przyrody Mionší, należący (powierzchnia 169,78 ha) do największych w Republice Czeskiej. Stanowi on ostatni fragment pierwotnych naturalnych lasów mieszanych, pokrywających niegdyś odpowiadające tej wysokości stanowiska w całych Beskidach. Szczegółów o puszczy oraz ciekawostek z życia w regionie zwiedzający dowiedzą się podczas przechadzki po długiej na siedem kilometrów ścieżce dydaktycznej z dziesięcioma miejscami postojowymi. Z uwagi na konieczność zachowania spokoju ścieżka dostępna jest tylko sezonowo - od 1 czerwca do 15 września. Dalsze informacje (nie tylko o Mionší) oferuje Muzeum Łomniańskie w drewnianej chacie w centrum Łomnej Dolnej.

Na szczycie legendarnej góry Czantorii w Beskidzie Śląskim, na granicy polsko-czeskiej wznosi się obserwatorium z jedynymi w swym rodzaju widokami na Czechy, Polskę i Słowację. Wysoka na dwadzieścia dziewięć metrów budowla stoi na wysokości 995m n.p.m., a na najwyższy jej punkt (1016 m n.p.m) trzeba wspiąć się po 118 schodach.
Na Czantorii polecamy udać się na dziesięciokilometrową przechadzkę „Szlakiem Rycerskim", śladami starej legendy, mówiącej o tym, że wewnątrz Wielkiej Czantorii ukrywa się wojsko rycerzy, gotowe do pomocy tutejszej krainie w razie ewentualnego zagrożenia. Początkiem trasy jest rynek w Nydku. Droga Rycerska ma swą kontynuację po stronie polskiej, gdzie prowadzi do miasta uzdrowiskowego Ustroń, w drodze powrotnej wykorzystujemy wyciąg krzesełkowy.

Beskid Cieszyński z pewnością zadowoli miłośników folkloru i wesołej zabawy przez okres całego roku. Wiosną w Kosarzyskach dokonywane jest „Miyszani łowiyc", gdzie obok rytuału spędu owiec na sałasz odbywa się jarmark rzemiosła, degustacja owczego sera, żętycy itp. W lecie zabawić się można na międzynarodowych festiwalach folklorystycznych Gorolski Święto (Jabłonków) i Śląskie Dni (Łomna Dolna) z prezentacją tradycyjnego rzemiosła, straganami jarmarcznymi i bogatą ofertą miejscowych specjałów. W zimie odbywa się Gorolski Bal w strojach ludowych (Mosty k/Jabłonkowa), z towarzyszącym mu międzynarodowym przeglądem kapel ludowych i zespołów folklorystycznych. Wypróbować pierwotne rzemiosło i zapoznać się z góralskimi zwyczajami odwiedzający mogą w Gorolskim Turystycznym Centrum Informacji w miłym wnętrzu drewnianego domu sołectwa w Mostach k/Jabłonkowa.

W gminie Wędrynia znajduje się osobliwy zabytek techniki - piece wapienne. Powstanie tych pieców datuje się na początek XIX wieku, gdy w Wędryni wydobywano wapienie w 3 kamieniołomach, a następnie wypalano w 2 piecach, w miejscowej gwarze zwanych „wopienkami". Wypalone wapno używano przede wszystkim do produkcji żelaza w pobliskiej hucie. Eksploatację pieców definitywnie zakończono w roku 1965, gdy wstrzymano też wydobycie wapienia w okolicznych kamieniołomach. Piece pozostały wszak na swym miejscu, by służyć jako pamiątka dla przyszłych pokoleń. Aby zobaczyć wopienki można od przystanku kolejowego udać się ścieżką dydaktyczną „Za pięknem przyrody wędryńskiej".

Na wschodnim krańcu regionu, w pobliżu osady Muchovci w gminie Korňa znajduje się unikatowe miejsce w skali całej Europy - naturalny powierzchniowy wytrysk jakościowo lekkiej ropy z występującymi od czasu do czasu wyciekami samozapalnego metanu. Wytrysk, który świadczy o roponośności warstw fliszowych, zawiera wysoki procent olejów. Pomimo tego, że jest to ropa bardzo dobrej jakości, okoliczne odwierty - które rozpoczęto już pod koniec XIX wieku, nie wykazały takiej jej ilości, by jej przemysłowe wydobycie było opłacalne. W roku 1984 źródło zostało ogłoszone zabytkiem przyrody.
Klokočovskie skałki należą do mniej znanych zabytków przyrodniczych. Najbardziej atrakcyjnym elementem piaskowców w Klokočovie są kule kamienne - kulista frakcja piaskowców. W niewielkich ilościach widoczne są w warstwach skalnych w stromo wyciętych ścianach. Największa, najlepiej uformowana kula może mieć około półmetrową średnicę. Tutejsza ekspozycja kul kamiennych nie stanowi unikatu pod względem ich rozmiaru - na Kisucach znajdują się kule ładniejsze, większe i mniej uszkodzone niż w Klokočovie. Godne uwagi jest raczej ich występowanie w naturalnych odkrywkach, a zatem nie w kamieniołomie czy sztucznych nacięciach skalnych. Właśnie ta okoliczność nadaje rezerwatowi Klokočovskie skałki charakter osobliwości. Dalsze kamienne kule możemy spotkać w Czadcy - Megonkach w Dolinie Milošovskiej. Znajduje się tam największa odkryta do tej pory kula kamienna o średnicy około 260 cm. O kulach kamiennych napisano już bardzo wiele, pozostaje jednak faktem, iż ich pochodzenie i powstanie w dalszym ciągu okryte są rąbkiem tajemnicy.

Druciarstwo na Słowacji to specyficzny j jedyny w swoim rodzaju fenomen, nie mający odnośnie intensywności występowania na danym terytorium odpowiednika w żadnym innym kraju. Setki i tysiące druciarzy wniosło wkład w nietypowe kulisy historii małego narodu w sercu Europy. Jako miejsce narodzin druciarstwa uważa się powszechnie tereny dzisiejszej Słowacji północno-zachodniej, trójkąt pomiędzy miastami Bytča, Żylina i Czadca. Najlepsi i najbardziej przedsiębiorczy druciarze zakładali warsztaty, w których zatrudniali kolejnych druciarzy i czeladników. Z najbardziej znaczących warsztatów powstały następnie całe fabryki druciarskie. W trakcie niemal 200-letniego istnienia druciarstwo przeszło przez liczne stadia rozwojowe, zdeterminowane stopniowym doskonaleniem procedur roboczych, pracą coraz lepszymi narzędziami oraz poszerzeniem zakresu stosowanych materiałów, co siłą rzeczy prowadziło do wzbogacenia asortymentu oferowanych wyrobów.
W dzisiejszej dobie druciarstwo przeżywa swój renesans. W Muzeum Kisuckim w Czadcy można obejrzeć Galerię Druciarską, gdzie znajduje się unikatowa drutowana rzeźba aktora Jozefa Kronera, rzeźba astronauty amerykańskiego Eugena Andrewa Cernana, jak również Złota Księga Druciarzy oraz wiele innych ciekawych eksponatów.
Muzeum Powaskie w Żylinie, mieszczące się w areale Zamku Budatińskiego na północnych krańcach Żyliny, znane jest przede wszystkim jako muzeum druciarstwa, stanowiąc z liczbą ponad 5000 przedmiotów jedyną w swym rodzaju i zarazem największą na świecie kolekcję druciarską, swym znaczeniem dalece wykraczającą poza granice regionu i Słowacji.

Szczyt Živčáková (787,7 m), element Pogórza Turzovskiego, znajduje się około 3 km na wschód od miasta Turzovka.
W dniu 1 czerwca 2008r. minęło 50 lat od czasu, gdy według świadectwa Matúša Lašúta miało tu miejsce objawienie Panny Marii. W miejscu cudu w roku 1993 postawiono kapliczkę Panny Marii Królowej Pokoju, zaś w roku 2002 osadzono mistyczny słup, sporządzony na podstawie widzeń ojca Cyryla Metodego Kuběny. W kapliczce nad ołtarzem znajduje się duży drewniany krzyż, rzeźba Panny Marii autorstwa Aloisa Lasáka oraz obraz Matki Boskiej, który ze zgliszcz pożaru ocaliła Mária Haferová - Matejová, odnowiony następnie w aż w dalekich Niemczech.
Grupowe i indywidualne pielgrzymki odbywają się tu przez cały rok, przede wszystkim zaś podczas świąt maryjnych w kwietniu, maju, sierpniu, wrześniu i październiku. W rejonie miejsca pielgrzymek Živčáková wytryskuje kilka źródeł z wodą uzdrawiającą, nie zamarzających nawet podczas najsroższych zim. 19 października 2008r. Biskup żyliński Tomáš Galis ogłosił Górę Živčáková oficjalnym miejscem pielgrzymek maryjnych oraz miejscem modlitewnym, poświęcając zarazem kamień węgielny przyszłej świątyni Marii Panny na Živčákowej.

Kisucko-orawska kolej leśna powstała w roku 1926 wskutek połączenia kolei leśnych wybudowanych w latach 1915 - 1918: Kisuckiej - z Oszczadnicy do Chmúry (Nová Bystrica, osiedle Vychylovka) oraz Orawskiej - z Lokcy do Erdútki (obecnej Oravskiej Lesnej). Połączenie obu kolei dokonało się poprzez zbudowanie linii łączącej Erdútkę z Chmúrą. Po połączeniu ogólna długość trasy osiągnęła ponad 110 km. Ruch na niej zakończono pod koniec roku 1971 wskutek likwidacji linii, za wyjątkiem odcinka Chmúra - Tanečník, gdzie znajdował się układ wąskotorowy z ostrymi zakrętami - jeden z dwóch zachowanych do tej pory w Europie. Za pomocą wspomnianego rozwiązania pokonywano większe przewyższenia (217,69 m) na stosunkowo krótkim odcinku (odległość w linii prostej 1500 m). Zachowany odcinek o długości 8 km pomiędzy Chmúrą (Vychylovka) a Tanečníkiem (Oravská Lesná) z unikatowym układem wąskotorowym z ostrymi zakrętami został w roku 1991 ogłoszony narodowym zabytkiem kultury RS w kategorii zabytków technicznych.
Obecnie Orawska Kolej Leśna funkcjonuje na odcinku Tanečník - przełęcz Beskyd na Orawie, zaś Historyczna Leśna Kolej Wąskotorowa z Ostrymi Zakrętami na odcinku Chmúra - Kubátkovia na Kisucach.

Ekspozycja etnograficzna w naturalnym areale Muzum Kisuckiego w Czadcy zlokalizowana jest w dolinie Chmúra w obrębie gminy Nová Bystrica, dzielnica Vychylovka.
Kamień węgielny tej wystawy położono 11. 10. 1974r. Priorytet stanowiło w tym wypadku zachowanie najcenniejszych zabytków architektury ludowej z gmin Riečnica i Harvelka, które miały ulec likwidacji z powodu budowy zbiornika wodnego Nová Bystrica.
Ekspozycja etnograficzna ma za zadanie zrekonstruować charakter osadnictwa i środowisko naturalne wraz z prezentacją architektury ludowej i sposobu życia i kultury mieszkańców Kisuc w drugiej połowie XIX wieku oraz pierwszej połowie wieku XX.
Ekspozycja etnograficzna czynna jest corocznie, sezonowo w miesiącach maj - październik, gdy muzeum oferuje zwiedzającym liczne tygodniowe programy tematyczne z prezentacją tradycyjnych technik produkcji oraz inscenizacjami dramatycznych z dziedzin tradycji rodzinnej, związanej z porami roku, roboczej i obyczajowej w wykonaniu grup folklorystycznych, zespołów i orkiestr ludowych regionu kisuckiego.

Najwyższy szczyt Kisuc, Wielka Racza, 1 236 m n.p.m., leży na granicy z Polską w paśmie Beskidu Kisuckiego. Stanowi jeden z najbardziej atrakcyjnych turystycznie szczytów, z którego rozlegają się panoramiczne widoki na szeroką okolicę. Na wierzchołku znajduje się narodowy rezerwat przyrodniczy z zachowanymi pozostałościami naturalnej buczyny i lasów świerkowych - pierwotnego zalesienia Beskidu Kisuckiego na obszarze 313 ha. Pod szczytem, wskutek erozji warstw piaskowców powstały otwory ziemne - tzw. jaskinie, jedyne w swoim rodzaju na terenie Kisuc. Zaliczyć je można do utworów pseudokrasowych. Ich długość nie przekracza kilku metrów. Znane są pod nazwą „Dziur skalnych" i położone są w pobliżu oznakowanego szlaku turystycznego. Na szczyt Wielkiej Raczy z miejscowości Dedovka prowadzi ścieżka dydaktyczna. Na stokach Wielkiej Raczy znajduje się znany ośrodek narciarski.